नानाबरोबर भेट

मी १९९९ साली “पुरुष” नाटकाच्या वेळी परदेशात नाना पाटेकरला बॅकस्टेजला भेटलो होतो. योगायोगाने आजुबाजूला कलाकारांव्यतिरिक्त कुणीही मराठी न्हवते, नानालाही वेळ होता, त्यामुळे जवळपास ४० मिनिटे आमच्या खूप गप्पा झाल्या. बाकी त्याची इमेज कशीही असो, पण अगदी मनमोकळा माणूस, मराठीत बोलत होता. मिरचीचे आइस्क्रीम मिळते आणि छान असते, हे त्यानेच सांगितले. सिनेमात किती पैसे मिळतात (प्रत्यक्ष आकडा सांगितला), पण जगायला ओंजळभर पुरतात, उरलेले स्वतःच्या उपयोगाचे नाहीत, परदेशातील “पुरुष” नाटकाचा पैसा बाबा आमटे यांच्या आश्रमाला देणार असे म्हणाला. इतर बरेच काही पर्सनल विचार पण. गप्पांच्या नादात फोटो काढला नाही, स्वाक्षरी घेतली नाही तरी छान वाटले. पण याचा एक परिणाम झाला मात्र. नंतर कळले की हे कलाकार/मोठी माणसे पण तुमच्या आमच्यासारखीच. त्यानंतर मात्र कुणा प्रसिद्ध व्यक्तीला मुद्दाम भेटायचे कधीच कौतुक उरले नाही.