मला एकाने विचारलं की या ब्लॉगवर एकट्याने चालणारा माणूस का दाखवला आहेस तू? तुला दुसरं कुठलं चित्र मिळालं नाही का? तुला ऑर्सन वेलेसच्या म्हणण्याप्रमाणे एकाकीपणा दाखवायचा आहे काय?
We’re born alone, we live alone, we die alone. Only through our love and friendship can we create the illusion for the moment that we’re not alone. – Orson Welles
खरं सांगायचं तर मला काही कधी एकाकी वाटलेलं नाही. मी नेहमी मजेत असतो, आनंदात असतो. प्रत्येक दिवस हा आजचा दिवस आयुष्यातला शेवटचा दिवस असेल असे समजून जगतो. आयुष्याच्या शेवटी काही खंत राहील असे सध्यातरी मला काही वाटत नाही. हे चित्र म्हणजे माझ्या एका आवडत्या कवितेचे प्रतीक आहे. बघा, तुम्हीपण ही कविता वाचून बघा. (द रोड नॉट टेकन, कवी रॉबर्ट फ्रॉस्ट)
The Road Not Taken
Two roads diverged in a yellow wood,
And sorry I could not travel both
And be one traveler, long I stood
And looked down one as far as I could
To where it bent in the undergrowth;
Then took the other, as just as fair,
And having perhaps the better claim
Because it was grassy and wanted wear,
Though as for that the passing there
Had worn them really about the same,
And both that morning equally lay
In leaves no step had trodden black.
Oh, I marked the first for another day!
Yet knowing how way leads on to way
I doubted if I should ever come back.
I shall be telling this with a sigh
Somewhere ages and ages hence:
Two roads diverged in a wood, and I,
I took the one less traveled by,
And that has made all the difference.
– Robert Frost